Hoe jongleren me uit mijn burn-out hielp

‘Zou jij je niet eens ziekmelden?!’ zei mijn vriendin, toen ik hyperventilerend aan de telefoon zat om een feestje af te zeggen. Want ik trok het niet meer. Alles was teveel. Alles bracht me in paniek. Haar baas zei ooit tegen haar dat ze drie weken thuis moest blijven en dat ze daarna verder zouden zien. Goh. Drie weken thuis, dat wil ik ook wel. Eindelijk iets waar ik níet van in paniek raakte als ik eraan dacht.

De belangrijkste stap

Drie weken werd anderhalf jaar. ‘Okay, dit is mijn project. Het maakt me niet uit hoe lang het duurt en wat anderen ervan denken, ik ga hier sterker uitkomen dan ik er nu in ga.’ Eindelijk maakte ik een keuze voor míj, omdat ík het wilde. Niet voor anderen of wat ik dácht dat ze verwachtten. Als ik terugkijk op die anderhalf jaar heb ik veel stappen gemaakt maar ik denk dat dit de belangrijkste stap is geweest. Het mooiste? Dat anderen je dan júist steunen. Gewoon, omdat ze van je houden. Zou jij ook eens moeten doen.

Ik ben een eendje

Langzaam, heel langzaam, kroop ik uit mijn burn-out. Natuurlijk zeiden mensen: ‘Nu kun je toch wel weer gewoon werken?!’ of: ‘Hoe kun jij nou een burn-out hebben, je bent pas 28?!’ Ik besefte me dat dit soort opmerkingen me niet hielpen, integendeel. Ik schoot snel in de verdediging en dat kostte me bakken energie. Die kostbare energie spaarde ik liever dus zocht ik een manier om positiviteit binnen te houden en negativiteit juist buiten; Ik leerde een ‘eendje’ te zijn. Zoals een eendje vet in zijn veren heeft dat water afstoot en warmte binnen houdt, zo heb ik een laagje gemaakt dat meningen van me af laat druppelen en ik mijn energie voor mezelf houd. Ik ben een eendje. Het werd mijn nieuwe mantra.

Lekker makkelijk

Meestal hielp het me om een eendje te zijn. Ik voelde me er veilig door. Maar soms werkte het laagje tussen mijn veren juist averechts, toen ik mijn eigen bedrijf startte bijvoorbeeld. Mensen om me heen zeiden: ‘Wow, wat een goede stap!’ of: ‘Stoer hoor, echt iets voor jou!’. Het kwam niet bij me binnen en ik hoorde ik mijn eigen, kritische stem des te harder van binnenuit: ‘Ja, je móet wel want je komt toch nergens aan de bak’, of: ‘Lekker makkelijk, je vlucht gewoon voor verantwoordelijkheden’. Die stem, die zal ik waarschijnlijk nooit kwijt raken. Maar dat is OK. Zolang ik onthoud dat ik hem niet te serieus moet nemen en blijf oefenen om mild naar mezelf toe te zijn en niet te oordelen.

Wie heeft mijn ballen gezien?!

Je kunt alles serieus nemen, moeilijk maken en overal over piekeren, maar je kunt ook gaan jongleren. Ik begon vorig jaar en nu ben ik VET GOED. En ik durf dat zelfs hardop te zeggen! Ik leerde dat ik kan doorzetten; je móet namelijk élke dag even gooien. Ik leerde geduld te hebben. Ik leerde niet gefrustreerd te raken als het mis gaat maar het opnieuw te proberen. En nu, ik kan zelfs trucjes! Als ik vastloop met werk, inspiratie nodig heb of even mijn gedachten wil verzetten, ga ik even gooien. Een paar minuten, een soort micro-pauzes, je andere hersenhelft even aan het werk zetten. Het is aanstekelijk; mijn kantoorgenoten zijn al besmet. En the best part: ik kan ongegeneerd door kantoor roepen: ‘Hee! Wie heeft mijn ballen gezien?!’

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s